O sprawie Wampira Zagłębia powstało wiele artykułów, napisano książki i zrealizowano film fabularny. Dzisiaj podniesiono zarzut, że na skazanym w latach 70 tych Zdzisławie Marchwickim dokonano zbrodni sądowej. Rozmowa z Przemysławem Semczukiem, autorem książki "Wampir z Zagłębia". W magazynie także obszerne fragmenty przesłuchania Zdzisława Marchwickiego.
Czy Wampir z Zagłębia był Wampirem? Polityka broni wyroku w sprawie Marchwickiego. Co na to walczący o wznowienie sprawy? Polemika mecenas Anety Nawroskiej i Przemysława Semczuka (autor książki "Wampir z Zagłębia" ) z artykułem Jana Dziadula w tygodniku Polityka „Wampir z Zagłębia”: kolejny powrót zwyrodnialca.
Specjalny rozmówca, obecnie przebywający poza polską. Mikołaj Podolski (współautor książki Zaginiona Iwona Wieczorek. Koniec Kłamstw") opowiada o tym, co według niego może jeszcze zrobić policja i prokuratura, jakie wątki sprawdzić? Kim była Iwona Wieczorek? Pierwsza część Live odbyła się w czwartek w 15 rocznicę zaginięcia Iwony Wieczorek.
Iwona Wieczorek zaginęła 15 lat temu, co roku, przed rocznicą pojawiają się newsy, które mają rozwiązać sprawę, a okazuje się, że jak zwykle poza SHOW nic z nich nie wynika. Gośćmi byli Mikołaj Podolski (współautor książki "Zaginiona Iwona Wieczorek. Koniec kłamstw", Wojciech Koszczyński i Krzysztof Rutkowski.
Specjalny rozmówca, obecnie przebywający poza polską. Mikołaj Podolski (współautor książki Zaginiona Iwona Wieczorek. Koniec Kłamstw") opowiada o tym, co według niego może jeszcze zrobić policja i prokuratura, jakie wątki sprawdzić? Kim była Iwona Wieczorek? Pierwsza część Live odbyła się w czwartek w 15 rocznicę zaginięcia Iwony Wieczorek.
ajemnice głośnego porwania i największych napadów w PRL. Policja chroni akta milicyjne. KONFRONTACJA W magazynie Konfrontacja pozornie wracam do sprawy historycznej. Co ma wspólnego milicja i policja? Czy polityka zawsze waży nad sprawami kryminalnymi, gdzie pojawiają się ludzie władzy i służby? Na przełomie lat 50. i 60. na warszawskich ulicach rozgrywały się sceny niczym z amerykańskich filmów gangsterskich. Bandyci strzelają bez ostrzeżenia. Rabują utarg ze sklepu, napadają na strażników przed pocztą i atakują konwój z utargiem z Centralnego Domu Towarowego. Bezpieka i milicja podejrzewają, że za „napadami warszawskimi” mogą stać ci sami ludzie, którzy dla okupu porwali Bohdana Piaseckiego, syna wpływowego polityka, przewodniczącego Stowarzyszenia PAX, a przed wojną przywódcy faszystowskiej Falangi. Wśród tysięcy podejrzanych są ludzie z pierwszych stron gazet, aktorzy, politycy, dziennikarze, a nawet seryjny zabójca kobiet. W końcu na trop bandytów wpada oficer z prowincji. W nagrodę zostaje… wyrzucony z milicji. Rozmowę wywołała najnowsza książka Przemysława Semczuka "Nieuchwytni". Rozmawiam z autorem nie tylko o historii, ale i teraźniejszości. Dawne wydarzenia okazują się być nadal utajniane, okazuje się, że współczesna policja chroni milicyjną przeszłość.
Jak łatwo „skręcić” wybory i nie dać się złapać. Rozmowa z Andrzejem Gajcy i Wojciechem Muchą, autorami książki „Jak wygrać wybory i nie dać, się złapać”. Nie tylko o tym, jak można być bezkarnym w czasie kampanii wyborczych, rozmawiamy także o Polsce lokalnej, mediach, a raczej ich zapatrzeniu tylko w Warszawę.
Wydanie specjalne. Fragment magazynu „Konfrontacja” z 2016 roku, którego Piotr Pytlakowski był współautorem. Z Piotrem Pytlakowskim zrobiłem razem wiele śledztw dziennikarskich. Zrealizowaliśmy takie filmy jak „Ścigany” i „Sprawa Barbary Blidy” oraz kilka odcinków „Tajemnice Polskiej Mafii”. Wspólnie napisaliśmy cztery książki i wiele artykułów prasowych. Poznaliśmy się w czasie realizacji magazynku Konfrontacja w 2005 roku.
O skandaliczny śledztwie w sprawie generała Marka Papały na podstawie książki Sylwestra Latkowskiego o tym samym tytule. Latkowski przedstawia obszerne fragmenty książki i je komentuje.
Kolejny dzień druku książki "Ślepe śledztwo. Zabić Papałę".
25 czerwca 1998 roku. Kilka minut po godzinie dwudziestej drugiej. W zamkniętym kręgu osób rozchodzi się wiadomość o zabójstwie generała Marka Papały. Przepływ tej informacji nie jest jednak zwykły. Oficer dyżurny Komendy Stołecznej niezwłocznie przekazuje wiadomość o zdarzeniu ówczesnemu komendantowi stołecznemu. Ten jednak nie telefonuje do komendanta głównego, by osobiście go poinformować. Dzwoni do innych osób – choć nie ma żadnych formalnych podstaw, bo byli wówczas poza rządem.