Przez dwa minione dni w samochodzie słuchałem soundtracka „Blokersów”.  Osiem lat minęło. Wspomnienia. Słucham kilku tekstów Eldo i Peji. Peja genialnie opisał życie na ulicy młodego człowieka, „żołnierza, który jest najniżej układu pokarmowego.” DJ Volt mówi: „Moi rodzice boją się mojej muzyki. Dałem im kiedyś swoją płytę. Przychodzę po roku, a ona nadal leżała nierozfoliowania.” Słuchając „Jestem Bogiem” Paktofoniki nadal mam uczucie jakiegoś drżenia niepokoju w sobie. Choćby dla skojarzenia Leszka Możdżera z Grammatik (Każdy ma chwile) warto było zrobić ten album. Filmu od lat nie oglądałem. Tak jak w przypadku innych nie wiem, kiedy, jeśli w ogóle go obejrzę.

Patrzę na „Rolling Stones w Bacon Theatre” Martina Scorsese. Kieliszek czerwonego wina szybko się spocił. Aby nalać kolejną porcję musiałem go wymienić na nowy.

Patrzę na „Rolling Stones w Bacon Theatre” Martina Scorsese. Kieliszek czerwonego wina szybko się spocił. Aby nalać kolejną porcję musiałem go wymienić na nowy.

Potem „I’am not fhere” (reż. Todd Haynes), nieudany filmowy hołd dla Boba Dylana, który bez muzyki Dylana byłby całkowicie niestrawny. Po godzinie wyłączam. Zaczynam oglądać dokument Larsa Von Triera „Pięć nieczystych zagrań”.

Być może wkrótce uda mi się rozpocząć zdjęcia do kolejnego dokumentu, którego bohaterem będzie artysta i jego muzyka. O tym filmie myślałem już od kilku lat. Kiedyś z Piotrem Metzem w czasie jednej z kolacji obiecaliśmy sobie, że go zrobimy. Ostatnio Michał Leśniewski zadzwonił, że są nieznane amatorskie filmy, kręcone przez członków zespołu. Trzy godziny. Nikt ich jeszcze nie widział.